Polska żegna wybitnego sportowca. Był filarem naszej reprezentacji

Czarny marzec polskiej kultury. Odchodzą giganci "starej daty"

Początek 2026 roku bezlitośnie ograbia nas z autorytetów. To nie jest zwykła seria nekrologów – to bolesne pożegnanie z pokoleniem, dla którego klasa, warsztat i pokora były ważniejsze niż blask fleszy i zasięgi w mediach społecznościowych.

Gdy w lutym żegnaliśmy wybitne osobowości sceny, takie jak Edward Linde-Lubaszenko czy Bożena Dykiel, wydawało się, że limit smutku został wyczerpany. Byli to ludzie ulepieni z innej gliny – tej samej, z której powstał Janusz Cegliński. Dziś do panteonu nieobecnych dołącza kolejna ikona. I choć zamienił deski teatru na parkiet, a oklaski zbierał nie za monologi, a za wsady, łączył ich ten sam mianownik: mistrzostwo w swoim fachu i szacunek, na który pracowali dekadami.

Fot. AKPA

Dwumetrowa wieża Gdańska. Ostatni taki "Korsarz"

W dzisiejszym sporcie przywiązanie do barw klubowych trwa zwykle tyle, co kontrakt reklamowy. Tymczasem Janusz Cegliński był zjawiskiem wręcz romantycznym. Przez lata był dwumetrową wieżą, która rzucała cień na rywali w gdańskiej hali, stając się żywym symbolem Wybrzeża Gdańsk.

Liczby, które po sobie zostawił, są wręcz abstrakcyjne:
425 meczów w jednym klubie – rekord, do którego współcześni zawodnicy nawet nie są w stanie się zbliżyć.
4555 punktów – wynik dający mu status wicekróla strzelców w historii klubu.
Cztery tytuły mistrza Polski, które wywalczył w latach 70., prowadząc "Korsarzy" do złotej ery.

To nie był tylko zawodnik. To była instytucja. Kiedy "Cegła" wchodził pod kosz, rywale wiedzieli, że żarty się skończyły.

facebook.com/profile.php?id=61583849400526

Olimpijski sen i hiszpański koncert

Janusz Cegliński to nie tylko lokalny bohater. To olimpijczyk z Monachium (1972), który z orłem na piersi nie miał kompleksów wobec najlepszych na świecie. W reprezentacji Polski wystąpił aż 151 razy, ale to jeden mecz na igrzyskach przeszedł do historii.

Podczas turnieju w Monachium, w starciu z Hiszpanią, Cegliński wspiął się na wyżyny swoich umiejętności. Zdobył wtedy 15 punktów, będąc nieuchwytnym dla obrońców i pokazując, że polska koszykówka ma w swoich szeregach gracza formatu światowego. Tamten turniej, zakończony 10. miejscem, był ukoronowaniem jego reprezentacyjnej drogi. Kończył karierę w Spójni Gdańsk i na Węgrzech, ale to olimpijski znicz był najjaśniejszym punktem jego sportowego CV.

canva.com, facebook.com/profile.php?id=61583849400526

Warszawa płakała po "Kicim", Gdańsk płacze po Ceglińskim

Historia lubi się rymować, niestety czasem w najsmutniejszy sposób. Zaledwie kilka miesięcy temu Warszawa i cała piłkarska Polska żegnały Lucjana Brychczego. Tak jak Brychczy był sercem Legii Warszawa, tak Cegliński był duszą Wybrzeża.

Obaj byli symbolami lojalności, a ich odejście wywołuje ten sam rodzaj pustki. Janusz Cegliński dołączył do niebiańskiej drużyny, w której nie ma już kontuzji, a każdy rzut jest celny.

Pogrzeb Edwarda Linde-Lubaszenki. Tak tłum gwiazd i fanów pożegnał wybitnego aktora

Źródło: AKPA

Galeria 28 zdjęć